۰۰۰۱ توهم یکی از شایع ترین علایم در بیماری های عمده روانپزشکی است و معمو ًلا آنرا ادراک بدون وجود محرک واقعی در جهان بیرون تعریف کرده اند  .امروزه توهم بنوعی با مفهوم پسیکوز مرتبط  شده است و یکی از علایم شایع آن شناخته می شود  .افرادی که توهمات بینایی یا شنوایی را تجربه  میکنند، اکثراً مبتلا به پسیکوز تلقی می      کنیم اما جالب است بدانیم که برخلاف هذیان که از دیرباز با مفهوم جنون عجین بوده است، آسیب  گونه دانستن توهمات عمر کوتاه تری دارد و تا مدت ها آنرا  بنوعی یک ویژگی خاص برخی انسان ها قلمداد می  کردند  .ورود توهم به روانپزشکی تا حد زیادی  میراث مکتب فرانسوی و کارهای ژان دومنیک ِاسکیرول در قرن هجدهم میلادی است  .وی با  معرفی انواع توهم، بر غیر عادی بودن تجربه این علامت تاکید ویژه ای می ورزد  .اما در سال  های اخیر تا حدی این دیدگاه تعدیل شده است  .باید دانست که توهم در عده ای از افراد سالم هم وجود دارد و وجود آن لزومًا دال بر جنون نیست  .برخی توهمات نیز جنبه خوش خیم و گذرا دارند ولی بنظر می رسد که این حالات از نظر علامت شناسی تا حدی از توهمات بیماران پسیکوتیک متفاوت هستند  .در این مجموعه سعی شده که فرایند تکوین توهم بعنوان یک علامت عمده در روانپزشکی بیان شده و اشاره به حالات غیر آسیب گونه و طبیعی، در کنار توهمات بیمارگونه صورت گیرد  .این لوح آموزشی برای علاقمندان به علامت شناسی در روانپزشکی و مصاحبه بالینی توصیه میشود.   برای سفارش عنوان فوق می توانید با شماره ی ۰۹۳۳۰۵۶۴۱۴۴ تماس بگیرید